Σημείωση: Αυτό είναι το πρώτο post που είχα δημοσιεύσει (και το πρώτο γενικότερα του blog). Δυστυχώς δεν θυμάμαι την ημερομηνία της δημοσίευσης… Πάντως, αν ήδη από τον τίτλο σου έχουν δημιουργηθεί απορίες, απλά συνέχισε την ανάγνωση!

“Κυρίες και Κύριοι, Καλησπέρα σας!

Πρώτο post του νέου μας blog και μάλλον η κατάλληλη ώρα για να συστηθούμε.

Είμαστε (απελπισμένοι ;-) ) μαθητές της Β’ Λυκείου του 4ου Γενικού Λυκείου Γαλατσίου “Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή”. Για όσους δεν το γνωρίζουν, το σχολείο μας, είναι από τα λίγα που έχουν έναν ιδιαίτερο “τίτλο” (αν και από τις πηγές μου μαθαίνω ότι το Υπουργείο θέλει όλα τα σχολεία να αποκτούν πλέον κάποιον “τίτλο”), ο όποιος δεν είναι άλλος από το πολύ τιμητικό “Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή”. Για όσους αναρωτιούνται που πήγε το τελικό σίγμα στο “Καραθεοδωρή”, όχι δεν πρόκειται για ορθογραφικό λάθος, έτσι ονομαζόταν ο αείμνηστος μαθηματικός! ΟΚ μέχρι εδώ?

Λοιπόν, αυτό το blog δημιουργήθηκε, σαν μια φωνή που εναντιώνεται σε όσες φωνές (και ουρλιαχτά ;-) ) προσπαθούν να κάνουν τους μαθητές (του 4ου Γενικού Λυκείου Γαλατσίου ειδικά, αλλά και τους μαθητές, φοιτητές κλπ ολόκληρου του άθλιου εκπαιδευτικού μας συστήματος) να φαίνονται (και να δρουν) σαν στρατιωτάκια, που απλά υπακούουν και εκτελούν εντολές χωρίς δικής τους βούληση.

Αλλά επειδή μπαίνουμε σε μονοπάτια, πολύ σκοτεινά και βρώμικα, καλό θα ήταν να σταματήσουμε εδώ. Έτσι και αλλιώς, θέλουμε να καυτηριάσουμε την κατάσταση που επικρατεί στο 4ο Γενικό Λύκειο Γαλατσίου, που από εδώ και πέρα θα αναφέρεται ως “Το Κολλέγιο”. ΠΡΟΣΟΧΗ: δεν πρόκειται για ιδιωτικό σχολείο, είναι και αυτό δημόσιο! Τώρα, αν αναρωτιέστε γιατί “Κολλέγιο;;” δεν θα σας δώσουμε μια ξεκάθαρη απάντηση γιατί απλά δεν υπάρχει. Μόνο φήμες. Οι οποίες, ακολουθούν το σχολείο μας χρόνια και σίγουρα(;) θα συνεχιστεί αυτή η (ιδιόρρυθμη είναι η αλήθεια) παράδοση.

Νομίζω όμως, ότι γίνομαι κουραστικός. Για αρχή καλό ήταν. Ό,τι απορίες έχετε, εδώ είμαστε!

Υποσχόμαστε να κάνουμε τα στραβά μάτια σε όσους απαιτούν να είμαστε (απόλυτα) σοβαροί και υποσχόμαστε επίσης να στηρίξουμε όσες θετικές προσπάθειες γίνουν με σκοπό ένα καλύτερο σχολείο (στην περίπτωση μας, ένα καλύτερο Κολλέγιο ;-). Στο κάτω κάτω, εκεί “χαλάμε” 3 χρόνια από τη ζωή μας! Να μην περάσουμε τουλάχιστον, καλά;

Θέλουμε και επιζητούμε το διάλογο, συνήθως όμως είναι ένα ιδανικό, που ο σύλλογος των καθηγητών του Κολλεγίου μας, απαξιεί και δεν αναγνωρίζει. Δεν πειράζει, εδώ είμαστε εμείς, αν χρειαστεί θα αντιδράσουμε! Πώς;…”