[03082008, 1659, Τοποθεσία Απόρητη]

Κινήθηκε γρήγορα. Ο Άρης μπορεί να μην ήταν εκπαιδευμένος όπως οι περισσότεροι συνάδελφοί του αλλά είχε ένστικτο κ ικανότητες που πάντα τον βοηθούσαν. Τις προηγούμενες ημέρες είχε καταγράψει τις ώρες που άλλαζε βάρδια ο υπάλληλος στη ρεσεψιόν και μόλις είδε ότι σύμφωνα με τις σημειώσεις του, ο υπάλληλος άφησε τη θέση του σε ένα νεώτερο του, ακριβώς στην ώρα του, δεν έχασε χρόνο. Κινήθηκε γρήγορα, κάθε λεπτό ήταν πολύτιμο.
Το σχέδιο ήταν απλό. Έιχε βάλει το μαγιό του κ είχε βρέξει τα μαλιά του αδειάζοντας 1 μπουκαλάκι παγωμένο νερό. Βλαστήμησε που δεν αγόρασε ζεστό αλλά κατά βάθος καλοδέχτηκε τη δροσιά, τον χαλάρωνε κ σύντομα θα έπρεπε να χαλαρώσει κ να συγκεντρωθεί. Στη συνέχεια τυλίχτηκε πρόχειρα με 1 πετσέτα κ φόρεσε 1 ζευγάρι μεγάλα γυαλιά ενώ κατευθυνόταν ξυπόλυτος προς το νεαρό άνδρα στη ρεσεψιόν. «Υπάρχει κάτι για το 213;» είπε και προσπάθησε να ηρεμήσει καθώς αδρεναλίνη κυλούσε στο σώμα του κ άρχιζε να αγχώνεται. Κάθε φορά πριν από κάποιο «χτύπημα» αισθανόταν έτσι.
«Μισό λεπτό να κοιτάξω.» αποκρίθηκε ο υπάλληλος. Μόνο που ο Άρης ήταν σίγουρος ότι θα υπήρχε κάτι γι’αυτόν.
Μόλις έφυγε από την καφετέρια που καθόταν, είχε πάει στο ξενοδοχείο και είχε αφήσει 1 χοντρό, κίτρινο φάκελο για το δωμάτιο 213. Τώρα, απλά περίμενε να τον πάρει πίσω.
«Ορίστε!» του είπε χαμογελώντας ο υπάλληλος κ έκανε να πιάσει το κλειδί του δωματίου να του το δώσει αλλά η απάντηση ήταν πληρωμένη πρωτού καν μιλήσει. «Το έχω εγώ.» είπε ο Άρης χωρίς να γυρίσει να κοιτάξει τον υπάλληλο, καθώς πήγαινε καρφί για τα ασανσέρ.
Ανέβηκε στον τελευταίο όροφο του ξενοδοχείου κ ξανακατέβηκε, χωρίς να αφήσει το ασανσέρ. Φρόντισε να πάρει ένα άδειο, έτσι ώστε να συναρμολογήσει το όπλο του με την ησυχία του. Βίδωσε τον σιγαστήρα, αφαίρεσε την ασφάλεια κ ετοιμάστηκε. Στον φάκελο, εκτός από το όπλο του είχε κ 1 μπρελόκ με διάφορα κλειδιά. Δεν ήξερε τι κλειδιαριές έχουν οι πόρτες των δωματίων, σίγουρα όχι μαγνητικές γιατί το είχε ελέγξει, αλλά δεν τον ένοιαζε. Ό,τι κλειδί κ να χρειάζονταν, είχε το αντίστοιχο αντικλείδι.
Βγαίνοντας από το ασανσέρ, κατευθύνθηκε προς το δωμάτιο 213 και σταμάτησε μπροστά στην πόρτα. Κάνοντας πως ψάχνει το κλειδί του στην δεξιά τσέπη του μαγιό του, έλεγξε τον διάδρομο. Ούτε στα αριστερά του, ούτε στα δεξιά του διέκρινε κάποια κίνηση. Στο αριστερό του χέρι κρατούσε το περίστροφo κ το μπρελόκ του, ενώ είχε ρίξει την πετσέτα στο χέρι του έτσι ώστε να τα καλύπτει. Κανένας, πουθενά. Ωραία.
Ξεκλείδωσε την πόρτα όσο πιο αθόρυβα μπορούσε κ την άνοιξε 1 χαραμάδα. Κοίταξε μέσα στο δωμάτιο για να σιγουρευτεί ότι ο Λ17 κοιμόταν.
Ο Άρης κ οι 2 φίλοι του, δεν χρησιμοποιούσαν τα κανονικά ονόματα των θυμάτων τους. Βέβαια, κρατούσαν αρχεία με τα κανονικά ονόματα, αντιστοιχισμένα όμως με τους κωδικούς που οι ίδιοι χρησιμοποιούσαν στις αποστολές τους. Αυτό γινόταν, τόσο για την ασφάλεια τους όσο κ για να αποδεικνύουν ότι όντως έφεραν εις πέρας 1 αποστολή. Όμως εκεί, στα αρχεία αυτά, τελείωνε κ η χρήση των αληθινών ονομάτων. Κάθε θύμα ή υποψήφιο θύμα, έπαιρνε για όνομα ένα τυχαίο γράμμα της αλφαβήτου ακολουθούμενο από έναν διψήφιο αριθμό. Οι αριθμοί ήταν, επίσης, τυχαίοι κ δε δήλωναν κάποιον αριθμό θυμάτων όπως πίστευαν πολλοί συνάδελφοι.
Άνοιξε την πόρτα περισσότερο κ σημάδεψε με το όπλο. Πυροβόλησε. 2 φορές στον θώρακα. 1 στο κεφάλι. Κανονική εκτέλεση. Δεν υπήρχε χρόνος για χάσιμο. Έβγαλε το κινητό του κ φωτογράφισε το άψυχο θύμα του που προφανώς δεν κατάλαβε τίποτα. Δεν ξέρω τί έχει κάνει σκέφτηκε, αλλά ήταν πολύ τυχερός να πεθάνει «γαλήνια» στον ύπνο του.
Βγήκε από το δωμάτιο κ ξανακλείδωσε την πόρτα. Αποστολή εξετελέσθη. Ξεβίδωσε γρήγορα τον σιγαστήρα καθώς κατευθυνόταν προς το ασανσέρ. Κατέβηκε στο ισόγειο κ κατευθύνθηκε προς την πισίνα. Για κακή του τύχη είχε κόσμο κ δεν θα μπορούσε να πηδήξει τον φράχτη απαρατήρητος. Απομακρύνθηκε κ μπήκε κ πάλι στο κυρίως κτίριο. Πήγε προς τα καρτοτηλέφωνα κ πληκτρολόγησε τον αριθμό του ξενοδοχείου. «Ξενοδοχείο xxxxx.» απάντησε ο νεαρός που είχε συναντήσει νωρίτερα στη ρεσεψιόν. «Πώς μπορώ να σας εξυπηρετήσω;»
«Στην πισίνα! Γρήγορα!» του αποκρίθηκε ο Άρης με έντονη προσποιητή αγωνία στη φωνή του κ αμέσως κατέβασε το ακουστικό.
Ήξερε πολύ καλά τί έκανε. Ο υπάλληλος θα κατευθυνόταν προς την πισίνα κ θα είχε όλο τον χρόνο για να βγει από την κύρια είσοδο χωρίς να τον δει κανένας. Όμως, έγινε κάτι που δεν περίμενε. Ο υπάλληλος πέρασε από μπροστά του τρέχοντας σε κατάσταση πανικού, κατευθυνόμενος προς την πισίνα κ κόντεψε να τον χτυπήσει! Μάλλον τον τρόμαξα περισσότερο από όσο έπρεπε, σκέφτηκε κ γέλασε.
Βγαίνοντας από το ξενοδοχείο, προχώρησε με γρήγορα βήματα προς το αυτοκίνητό του. Είχε 1 περίεργη αίσθηση, σαν κάποιος να τον ακολουθούσε, αλλά δεν κοίταξε ούτε στιγμή πίσω του. Το ξεκλείδωσε κ μπήκε μέσα κ μόνο όταν κάθισε στην θέση του έλεγξε αν τον παρακολουθούσε κάποιος, κοιτώντας στους καθρέπτες του. Δεν διέκρινε κάποια κίνηση κ χαλάρωσε. Είμαι απλά αγχωμένος. Άπλωσε τα χέρια στο τιμόνι κ έκλεισε τα μάτια του. Πήρε μερικές βαθιές ανάσες κ ένιωσε καλύτερα. Όλα είχαν πάει καλά.
Ή μήπως όχι;